Od Prady do Naomi

Trzydzieści jeden minut po północy, a my spacerujemy po skraju lasu, nie wiem co mi przyszło do głowy...

- Naomi? 

- Tak?

- Wierzysz w duchy? W te które zabijają nadprzyrodzony? W te które nie mają swojego pana?

- Nie wiem... - odparła zmieszana - A skąd takie pytanie?

- Kiedyś stara wiedźma mi o nich opowiadała, bo nikt z rodziny nie jest nadprzyrodzony... Mówiła, że oni są przeklęci, że są po prostu straszni. - urwałam, nie wiedząc co dalej powiedzieć.

- A ty wierzysz?

- Nie... Ale wszystko jest możliwe. - uśmiechnęłam się od niechcenia.

- Miejmy nadzieję, że nie, ale...

- Nadzieja matką głupich. - przerwałam jej i znów powróciła moja niechęć do ludzi, prócz do niej. - Chodź do lasu, chyba wiem gdzie znajdziesz te zielsko.

- Lawendę - poprawiła mnie, a ja się zaśmiałam.

- To ruszajmy! - zawołałam wygłupiając się. Na ramię usiadł mi Avici i przez chwilę poczułam się jak pirat, co było idiotyczne. - Będziesz robić mi zdjęcia?

Ze sztucznym przerażeniem spojrzałam aparat. 

Naomi?